خسته ام مي فهميد؟!    
خسته از آمدن و رفتن و آوار شدن.
خسته از منحني بودن و عشق.
خسته  از حس غريبانه ي اين تنهايي.
بخدا خسته ام از اينهمه تکرار سکوت.
بخدا خسته ام از اينهمه لبخند دروغ.
بخدا خسته ام از حادثه ي ساعقه بودن در باد.
همه ي عمر دروغ،
گفته ام من به همه.
گفته ام:
عاشق پروانه شدم!
واله و مست شدم از ضربان دل گل!
شمع را ميفهمم!
کذب محض است،
دروغ است،
دروغ!!
من چه ميدانم از،
حس پروانه شدن؟!

من چه ميدانم گل،
عشق را ميفهمد؟
يا فقط دلبريش را بلد است؟!

من چه ميدانم شمع،
واپسين لحظه ي مرگ،
حسرت زندگيش پروانه است؟
يا هراسان شده از فاجعه ي نيست شدن؟!

به خدا من همه را لاف زدم!!
بخدا من همه ي عمر به عشاق حسادت کردم!!
باختم من همه ي عمر دلم را،
به سراب !!
باختم من همه ي عمر دلم را،
به شب مبهم و کابوس پريدن از بام!!
باختم من همه ي عمر دلم را،
به هراس تر يک بوسه به لبهاي خزان!!
بخدا لاف زدم،
من نميدانم عشق،
رنگ سرخ است؟!
آبيست؟!
يا که مهتاب هر شب، واقعاً مهتابيست؟!
عشق را در طرف کودکيم،
خواب ديدم يکبار!
خواستم صادق و عاشق باشم!
خواستم مست شقايق باشم!
خواستم غرق شوم،
در شط مهر و وفا
اما حيف،
حس من کوچک بود.
يا که شايد مغلوب،
پيش زيبايي ها!!
بخدا خسته  شدم،
ميشود قلب مرا عفو کنيد؟
و رهايم بکنيد،
تا تراويدن از پنجره را درک کنم!؟

تا دلم باز شود؟!
خسته ام درک کنيد...!!!!
ميروم زندگيم را بکنم،
ميروم مثل شما،
پي احساس غريبم تا باز،

شايد عاشق بشوم....!!!

با یاد او هر لحظه اشکهایم بر من چیره می شودو یارای مقابله را از من میگیرد

آه دل من تو با من چه کردی؟چرا؟

آرامش زندگی ﭘر از نشاطم جای خود را به طوفانی عظیم و دردی جانکاه داده.و من توان مقابله با آن را ندارم

خدایا من دلم را به تو ﺳﭙرده بودم.از تو خواسته بودم که دروازه های دل ﭘر احساسم را تنها برای یک نفر باز کنی.کسی که بتوانم در دنیای ﭘر از عشق او گم شوم و خود را یارای مقابله با احساسی که او نسبت به من دارد و احساسی که خود نسبت به او دارم نبینم.از تو خواسته بودم که اگر دروازه های دل من را برای او باز کردی من را در دریای عشق بی انتهای او غرق کنی

اما چه سود؟

کاش توانایی بیان احساسم را داشتم.کاش زبانم از بیان آن عاجز نبود

کاش او را با لبخندی از عشق سرمست وجود خود می کردم

کاش می دانست که چگونه دل در گروی عشق او ﺳﭙرده ام

کاش می دانست که انتظار در زندگی ﭘر احساس من به ﭘا یان رسیده و من تفاوت این احساسی را که تنها نسبت به او دارم با تمامی احساس هایی که در زندگیم داشته ام باور کرده ام

اما چه سود؟

ای کاش های من هرگز به حقیقت تبدیل نمی شود. هرگز

خدایا نمی دانم چرا با من اینگونه کردی.من تو را باور دارم و تو تمامی اعتماد من در زندگی هستی.کلید دروازه های دلم را نیز به همین دلیل به تو ﺳﭙردم

اما چه سود؟

اینک که تو آن را باز کرده ای من نمی توانم جوابگویی به آن باشم

چرا اگر لحظه بزرگ زندگی من فرا رسیده و تو آن را برایم فراهم کردی.زندگیم به سویی می رود که هر لحظه بیشتر مرا در خود غرق میکند؟چرا نمی توانم تصمیمی بگیرم که سراسر زندگیم را ﭘر از نشاط کند؟چرا قادر نیستم نه دلم را باز ﭘس گیرم و نه قادرم رهایش سازم تا با ﭠﭙش های تند و بی اندازه اش مرا به سمت دنیای متفاوتی بکشاند؟

خدایا نمیدانم در کدامین برزخ زندگی دست و ﭘا میزنم.نمیدانم این راهی که در آن قصد حرکت دارم مرا به کدامین وادی میکشاند

زمانی حاضر بودم هر بهایی را برای دلی که از احساس مالامال باشد ﺑﭙردازم.می خواستم رنگ عشق را به تمامی زندگیم بزنم.می خواستم که زندگی سیاه و سفیدم را با آن رنگی کنم

اما حالا زندگی من با وجود عشق نه تنها رنگی نشده است.بلکه تنها رنگی که درآن به چشم می خورد سیاهی است

وقتی صدایش را در ذهن خود مرور می کنم می بینم که در آن لحظه صدای او آرامشی بس عظیم برای دل خسته من بود.صدایش نوید امنیتی بزرگ بود.امنیت وآرامشی که می توانم تا ابد ان را از آن خود کنم

می دانم که او نیز احساسی همانند من دارد.می دانم که دوستم داردومیدانم که دلش را با همه وجود به من داده است.اما

خداوندا قادر به اسیر کردن این دل که هر لحظه با هیجان بیشتری می ﭠﭙد نیستم.اما این را نیز میدانم که در زندگی کنونی من جایی برای عشق نیست.خداوندا راهی برای من نمانده.مرا یارای مقابله نیست.دلم مرا میکشاندتا به سوی عشق او ﭘرواز کنم.اما من چاره ای جز تحمل این فشار حاصل از کشش قلبم ندارم.چاره ای برایم نمانده چون میدانم که هرگز نمی توانم به آن ﭘاسخی مطابق با خواسته دلم بدهم

کاش هرگز تا آخرین لحظه زندگانیم قلبم برای کسی نمی ﭠﭙید که مجبور باشم تا این ﭠﭙش را در نطفه خفه کنم

کاش هرگز از خداوند نخواسته بودم که در دلم احساسی زیبا تر از همه احساس های دنیا قرار دهد

اما صد افسوس که این اتفاق افتاده و من در دنیای لبریز از تنهایی خود مجبور به کشتن احساسی هستم که روزی آرزوی به دست آوردنش را داشتم.می دانم که روزی ﭘشیمان خواهم شدو افسوس لحظه هایی را که در آن هستم خواهم خورد.اما این را نیز میدانم که زندگیم دگرگون تر از آن است که بتوانم کاری برای این احساس غریب اما دوست داشتنی انجام دهم

زمانی آرزو میکردم و از خدای خود می خواستم که عشق را در زندگیم وارد کند.اما خدایا چرا حالا؟چرا زمانی که با سختی های زندگیم دست و ﭘنجه نرم میکنم.آن را که برایم بیش از هر چیزی در زندگیم ارزش داشت به ارمغان آورده ای؟

نمیدانم.هیچ چیز نمیدانم.حکمت تو را نیز نمیدانم.اما این را می دانم که در این لحظه آرزو دارم که به من توانی دهی و قدرتی بخشی که بتوانم این عشق را فراموش کنم و آن را از دل خود خارج کنم و کم کم در گوشه ای از ذهنم جای دهم

به امید تو که سرور عشاق جهانی ...

عاقبت مرد!!!!

         "چه کسی باور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد.....؟؟؟؟؟" 

جدی نگرفته ام

حتی عشق را.. (حسین پناهی)

چه بی تابم چه غمگینم

چه تنهایم

 تو را هر شب صدا کردم

 نمی بینی

 نمی خوابم

 بیا تا باورت گردد

که بی تو کمتر از خاکم

 ولی با تو به افلاکم

 بیا با آرزوهایم بسازم خانه ای در دل

سراغم را نمی گیری مگر بیگانه ای با من؟                                  

الفباي عشق را آموختم

نداي قلب عاشقم را به گوش همه رساندم

به تو و کلبه عشقمان با ليدم

تو همه گمشده ام شدي

حال که اينچنين شيفته توام باش تا کنارت آرامش بيابم

یه لحظه بی تو نبودم

یه لحظه بی تو نزیستم

یه روز سراقمو می گیری

روزی که من دیگه نیستم

ودنيايي دارم براي زندگي كه تو آن را به من بخشيدي !

در رويايي سير ميكنم كه تنها صاحبش تويي و

رازهايي را با خود زمزمه ميكنم كه محرم اسرارش تويي !

در درياي بي اماني شناور شده ام

 كه پناهش بي پناهيس و

حاله ي هميشگيه اوهام بر جان آن سايه افكنده

و تواي تنها آرامشش !

دلم را به تو ميسپارم تا سكوتم را بشكني"دنيايم را

با وجودت آذين كني"رويايم را باور كني"

همراز هميشگيم شوي و ساحلي از عشق در درياي

بيكران دلم بنا كني !

تورا تا هميشه دوست خواهم داشت اي بهترين بهترينم...

ارزویم بهترینهاست برای تو!

ولي من عاشقانه دوست دارم... با بدجنسيه تموم هم چشمامو رو ناراحتي ها ميبندم...!

مگه وقتي من ناراحتم، كسي بهش تلنگري هم مي خوره؟!!!

                         از بدو دلدادگی تا انتهای سرگشتگی

                                            و من ، مات ، تنها در افکار خود سایه روشن می زنم!

می گویند : بخوان!

                         تا روزهای نیامده از ابتدای خلقت

                                            و من ، مبهوت ، در آشفتگی خود فریاد می زنم!

می گویند : برقص!

                       از بلندای ناز تا خواهش نیاز

                                            و من ، بی تاب ، دوش به دوش پروانه ها دیوانه می شوم!

می گویند : بمان!

                      از دیروز روز تا فردای شب

                                           و من ...

                                           و من می روم ، که شامگاهان بی روزن به استجابت صبح نشسته اند

می روم که آغاز کنم!

                     از امروز روز تا فردای روزتر

اما ؛

آخر بی همسفر که نمی شود پرید

باید تو باشی تا شوق رسیدن معنا بگیرد

تو بال های مرا بگیری و من دستان تو را

و سرود رفتن و رفتن را تا فرداها در گوش جانم زمزمه کنی ...

دوستت دارم برای همه چیز!

                                           "عزیزم تولدت مبارک"

با ارزوی بهترینها! عزیزم سال نو مبارک...

                                                   عاشقانه تو را دوست دارم

  تنهام نذاز من این ادما رو دوست ندارم...